Matthew 13:24-43
Let them both grow till the harvest
Jesus put another parable before the crowds: ‘The kingdom of heaven may be compared to a man who sowed good seed in his field. While everybody was asleep his enemy came, sowed darnel all among the wheat, and made off. When the new wheat sprouted and ripened, the darnel appeared as well. The owner’s servants went to him and said, “Sir, was it not good seed that you sowed in your field? If so, where does the darnel come from?” “Some enemy has done this” he answered. And the servants said, “Do you want us to go and weed it out?” But he said, “No, because when you weed out the darnel you might pull up the wheat with it. Let them both grow till the harvest; and at harvest time I shall say to the reapers: First collect the darnel and tie it in bundles to be burnt, then gather the wheat into my barn.”’
He put another parable before them: ‘The kingdom of heaven is like a mustard seed which a man took and sowed in his field. It is the smallest of all the seeds, but when it has grown it is the biggest shrub of all and becomes a tree so that the birds of the air come and shelter in its branches.’
He told them another parable: ‘The kingdom of heaven is like the yeast a woman took and mixed in with three measures of flour till it was leavened all through.’
In all this Jesus spoke to the crowds in parables; indeed, he would never speak to them except in parables. This was to fulfil the prophecy:
I will speak to you in parables
and expound things hidden since the foundation of the world.
Then, leaving the crowds, he went to the house; and his disciples came to him and said, ‘Explain the parable about the darnel in the field to us.’ He said in reply, ‘The sower of the good seed is the Son of Man. The field is the world; the good seed is the subjects of the kingdom; the darnel, the subjects of the evil one; the enemy who sowed them, the devil; the harvest is the end of the world; the reapers are the angels. Well then, just as the darnel is gathered up and burnt in the fire, so it will be at the end of time. The Son of Man will send his angels and they will gather out of his kingdom all things that provoke offences and all who do evil, and throw them into the blazing furnace, where there will be weeping and grinding of teeth. Then the virtuous will shine like the sun in the kingdom of their Father. Listen, anyone who has ears!’
Another Sunday when Jesus uses a parable. This time, He tells us the parable about wheat and darnel, which were growing together. The Gospel once again focuses on our human condition. There is an ongoing battle between good and evil. We cannot say that our human being is only black or white. The reality is more complicated. In our hearts are many contradictions what makes our lives so sophisticated and very often not understandable.
We cannot say that somebody is completely perfect or completely bad. We are more sophisticated, just like the history of human being. Yes, in everybody we may find some good and positive things, but the original sin has left a visible weakness in our souls. And, on the other hand, I we cannot say that someone is totally bad and degenerated.
Like in the today’s Gospel about the wheat and darnel, the condition of soul is so complicated, every one of us has the tendency both to good and evil. The point is how to eliminate darnel from our lives and not destroy all the good and positive things. If someone has lived on a farm, he or she knows that it is not an easy work, how to get rid of weed without damaging other plants. Jesus says: ““No, because when you weed out the darnel you might pull up the wheat with it. Let them both grow till the harvest; and at harvest time I shall say to the reaper”.
And here we reach the whole intention of Jesus Christ. If a man is full of contradictions, of good and evil, and is subjected to many temptations, he needs God’s help. If I want to keep the right way of life, I need Christ's help, because on my own, I am unable to get rid of evil from my life. There is too big risk of destroying something what is positive. I need the conscious that the real power does not come from me, but from God. If we look at the stories of many saints, they took the first step and allowed Christ to lead them. We are so weak and sinful. It may be shocking, why some of the saints, who sometimes were wicked men, were later canonized and beatified. It’s because they believed in God’s power and God rid of the darnel from their hearts with the help of God.
One of a spiritual master used to say that if someone is close to God, he sees the misery of life. The light of Christ makes us better people. But, at the begging, we take the first step. We need your help, Lord.
Saint John Paul II used to say: No one can understand a man without Christ, no one can understand himself without Christ. We need God, to cherish all good things, but throw out, what resists my spiritual life.
God come to my aid. Amen.
(Mt 13,24-43)
Jezus opowiedział tłumom tę przypowieść: Królestwo niebieskie podobne jest do człowieka, który posiał dobre nasienie na swej roli. Lecz gdy ludzie spali, przyszedł jego nieprzyjaciel, nasiał chwastu między pszenicę i odszedł. A gdy zboże wyrosło i wypuściło kłosy, wtedy pojawił się i chwast. Słudzy gospodarza przyszli i zapytali go: Panie, czy nie posiałeś dobrego nasienia na swej roli? Skąd więc wziął się na niej chwast? Odpowiedział im: Nieprzyjazny człowiek to sprawił. Rzekli mu słudzy: Chcesz więc, żebyśmy poszli i zebrali go? A on im odrzekł: Nie, byście zbierając chwast nie wyrwali razem z nim i pszenicy. Pozwólcie obojgu róść aż do żniwa; a w czasie żniwa powiem żeńcom: Zbierzcie najpierw chwast i powiążcie go w snopki na spalenie; pszenicę zaś zwieźcie do mego spichlerza. Inną przypowieść im powiedział: Królestwo niebieskie podobne jest do ziarnka gorczycy, które ktoś wziął i posiał na swej roli. Jest ono najmniejsze ze wszystkich nasion, lecz gdy wyrośnie, jest większe od innych jarzyn i staje się drzewem, tak że ptaki przylatują z powietrza i gnieżdżą się na jego gałęziach. Powiedział im inną przypowieść: Królestwo niebieskie podobne jest do zaczynu, który pewna kobieta wzięła i włożyła w trzy miary mąki, aż się wszystko zakwasiło. To wszystko mówił Jezus tłumom w przypowieściach, a bez przypowieści nic im nie mówił. Tak miało się spełnić słowo Proroka: Otworzę usta w przypowieściach, wypowiem rzeczy ukryte od założenia świata. Wtedy odprawił tłumy i wrócił do domu. Tam przystąpili do Niego uczniowie i prosili Go: Wyjaśnij nam przypowieść o chwaście! On odpowiedział: Tym, który sieje dobre nasienie, jest Syn Człowieczy. Rolą jest świat, dobrym nasieniem są synowie królestwa, chwastem zaś synowie Złego. Nieprzyjacielem, który posiał chwast, jest diabeł; żniwem jest koniec świata, a żeńcami są aniołowie. Jak więc zbiera się chwast i spala ogniem, tak będzie przy końcu świata. Syn Człowieczy pośle aniołów swoich: ci zbiorą z Jego królestwa wszystkie zgorszenia i tych, którzy dopuszczają się nieprawości, i wrzucą ich w piec rozpalony; tam będzie płacz i zgrzytanie zębów. Wtedy sprawiedliwi jaśnieć będą jak słońce w królestwie Ojca swego. Kto ma uszy, niechaj słucha!
Kolejna niedziela, w którą Jezus posługuje się przypowieścią. Tym razem opowiada nam przypowieść o pszenicy i chwaście, które rosły razem. Ewangelia po raz kolejny skupia się na naszej ludzkiej kondycji. Trwa nieustanna walka między dobrem a złem. Nie możemy powiedzieć, że człowiek jest tylko odcieniem czerni albo bieli. Rzeczywistość jest bardziej skomplikowana. W naszych sercach jest wiele sprzeczności, co sprawia, że nasze życie jest złożone i bardzo często niezrozumiałe.
Nie możemy powiedzieć, że ktoś jest całkowicie doskonały albo całkowicie zły. Jesteśmy bardziej złożeni, podobnie jak historia człowieka. Tak, w każdym możemy odnaleźć coś dobrego i pozytywnego, ale grzech pierworodny pozostawił widoczną słabość w naszych duszach. Z drugiej strony nie możemy powiedzieć, że ktoś jest całkowicie zły i zdegenerowany.
Podobnie jak w dzisiejszej Ewangelii o pszenicy i chwaście, stan duszy jest bardzo skomplikowany: każdy z nas ma skłonność zarówno do dobra, jak i do zła. Chodzi o to, jak usunąć chwast z naszego życia, nie niszcząc przy tym wszystkiego, co dobre i pozytywne. Jeśli ktoś mieszkał na wsi, wie, że nie jest łatwo pozbyć się chwastów bez uszkodzenia innych roślin. Jezus mówi: „Pozwólcie obojgu róść aż do żniwa; a w czasie żniwa powiem żeńcom: Zbierzcie najpierw chwast i powiążcie go w snopki na spalenie; pszenicę zaś zwieźcie do mego spichlerza”.
I tutaj dochodzimy do pełnej intencji Jezusa Chrystusa. Jeśli człowiek jest pełen sprzeczności, dobra i zła, oraz podlega wielu pokusom, potrzebuje Bożej pomocy. Jeśli chcę zachować właściwą drogę życia, potrzebuję pomocy Chrystusa, ponieważ sam nie jestem w stanie usunąć zła ze swojego życia. Istnieje zbyt duże ryzyko zniszczenia czegoś, co jest pozytywne. Potrzebuję świadomości, że prawdziwa moc nie pochodzi ode mnie, ale od Boga. Jeśli spojrzymy na historie wielu świętych, zobaczymy, że oni zrobili pierwszy krok i pozwolili Chrystusowi się prowadzić. Może być to zaskakujące, dlaczego niektórzy święci, którzy czasem byli ludźmi niegodziwymi, zostali później kanonizowani i beatyfikowani. Stało się tak, ponieważ uwierzyli w Bożą moc, a Bóg z pomocą swojej łaski usunął chwast z ich serc.
Jeden z mistrzów duchowych zwykł mówić, że jeśli ktoś jest blisko Boga, widzi nędzę życia. Światło Chrystusa czyni nas lepszymi ludźmi. Ale na początku to my robimy pierwszy krok. Potrzebujemy Twojej pomocy, Panie.
Święty Jan Paweł II zwykł mówić: nikt nie może zrozumieć człowieka bez Chrystusa, nikt nie może zrozumieć samego siebie bez Chrystusa. Potrzebujemy Boga, aby pielęgnować wszystko, co dobre, ale odrzucić to, co sprzeciwia się mojemu życiu duchowemu.
Boże, wejrzyj ku wspomożeniu memu. Amen.
Add comment
Comments